|
PONTYFIKAT
WIERSZEM I PROZĄ
Wraz z rozpoczęciem studiów na wydziale
polonistyki na Uniwersytecie Jagielońskim w
roku 1938 Papież zajął się pracą w teatrze.
Niestety, wojna zmusiła go do przerwania
nauki, a grupa teatralna zeszła do podziemia.
Jej członkowie spotykali się i pracowali
dalej, bo wten sposób podtrzymywali w sobie
nadzieję na wyzwolenie. Swoją niesamowitą
pamięć i zamiłowanie do podziemia. Jej
członkowie spotykali się i pracowali dalej,
bo wten sposób podtrzymywali w sobie
nadzieję na wyzwolenie. Swoją niesamowitą
pamięć i zamiłowanie do rodzimej literatury
papież wykorzystywał wtedy w specyficzny
sposób. Z ostrożności cała grupa nigdy nie
wychodziła ze spotkania razem. Karol Wojtyła
umilał czas oczekującym swej kolejki
recytując całego "Pana Tadeusza". Koledzy
wypytywali go o poszczególne fragmenty,
które karol od razu wyszukiwał w swej
pamięci. Mimo ciężkiej pracy duszpasterskiej
w latach powojennych Papież nie przestał
tworzyć. Pisał wierszał i sztuki dramatyczne.
Najpełniejszym wydanym zbiorem jego utworów
jest książka "Poezje i dramaty" z roku 1979.
Papież przekazuje w nich swe myśli i
spostrzeżenia dotyczące Boga i wiary oraz
Polski i Polaków - to właśnie jest mu
najbliższe. Praca w stolicy apostolskiej
wyciszyła Karola-poetę, a pozwoliła
zaistnieć Karolowi-prozaikowi. Książka "Przekroczyć
próg nadzieji", która poruszyła wszystkich,
to wspaniała podróż po czeluściach ludzkiego
ducha. Jan paweł II odpowiada w niej na
pytania Vittoria Messoriego. Wspaniały
wywiad jest mieszanką wyznań osobistych oraz
refleksji na temat przyszłości i przeszłości
połączonych z roważaniami filozoficznymi.
Czytelnikowi przynosi otuchę i nadzieję,
którymi Jan paweł II zaraża każdego. Trudno
się więc dziwić, że pozycja ta była wielkim
bestsellerem wydawniczym na całym świecie.
|
