e-mail

       Papieska posiadłość i letnia rezydencja położona jest częściowo na terenie jednej ze starożytnych osad Lacium - Alba Longa. W średniowieczu władała tu rodzina Gandolfich, Stolica Apostolska przejęła jej posiadłość pod koniec XVI wieku, ale nazwa związana ze starym włoskim rodem pozostała. W 1625 r. Urban VII rozpoczął tu budowę pałacu. Znakomity architekt i rzeźbiarz baroku Lorenzo Bernini, autor słynnej kolumnady prowadzącej do bazyliki św. Piotra, zbudował tu piękny kościół na planie krzyża greckiego, który zwieńczył zgrabną kopułą. Po traktatach laterańskich (1929) posiadłość została uznana za eksterytorialną własność Watykanu. Castel Gandolfo stało się bardziej znane dzięki organizowanym przez Jana Pawła II sympozjom. Papież zaprasza na nie filozofów, przedstawicieli nauk przyrodniczych, socjologów, religioznawców, ludzi świeckich i duchownych. Przy tworzeniu listy prelegentów nie obowiązuje parytet przynależności do Kościoła. Obowiązują za to nieformalny charakter wielu spotkań i wolność prezentowanych poglądów. Zanim pojawił się tu Papież-Polak, Castel Gandolfo bogate było już w polskie akcenty. W latach dwudziestych ubiegłego wieku prywatną kaplicę ozdobił polski malarz Jan Henryk Rosen. Przed wojną umieszczono w niej także kopię Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Z inicjatywy Piusa XI w Castel Gandolfo znalazły się dwa freski upamiętniające wydarzenia z historii Polski.: „Obrona Jasnej Góry" i „Cud nad Wisłą". Papież ten był nuncjuszem apostolskim w Polsce podczas Bitwy Warszawskiej w 1920 r., jako jedyny przedstawiciel korpusu dyplomatycznego nie opuścił wówczas miasta.